سرکلیدی کوک

این سرکلیدی از ترکیب دو ایده شکل گرفته است: مفهوم کوک شدن و الهام از فرم‌های معماری تاریخی. در هر دو، دقت و هماهنگی اهمیت دارند؛ جایی که هیچ جزئی به‌تنهایی کامل نیست و معنا در کنار هم بودن شکل می‌گیرد.

فرم درهم‌تنیده‌ی اثر یادآور دو مسیر است که هرکدام مستقل حرکت می‌کنند، اما در نقاطی به هم می‌رسند و یکدیگر را کامل‌تر می‌کنند. خطوط و پیچ‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که به هم پاسخ بدهند؛ نه برای کنترل، بلکه برای همراهی. شبیه رابطه‌ای که در آن شنیدن و توجه، از تغییر دادن مهم‌تر است.
سنگ سبزِ حجاری‌شده، حس آرامش، تداوم و رشد را به اثر می‌دهد؛ متریالی که گذر زمان را در خود نگه می‌دارد. جزئیات فلزی کارشده روی سطح آن، مانند نشانه‌هایی ظریف، مسیر حرکت فرم را مشخص می‌کنند و به اثر ریتم می‌بخشند. این ترکیب متریال، گفت‌وگویی میان نرمی و استحکام شکل می‌دهد.
کوک به‌عنوان یک شیء روزمره طراحی شده، اما تنها به کاربرد محدود نمی‌شود. این اثر یادآور همراهی‌هایی‌ست که آرام و تدریجی شکل می‌گیرند و در تکرار ساده‌ی روزها معنا پیدا می‌کنند.
کوک شدن در اینجا به معنای نزدیک شدن بی‌اجبار است؛ جایی که دو مسیر، بدون از دست دادن هویت خود، کنار هم قرار می‌گیرند و هم‌صدا می‌شوند.