«۳۰ هنرمند» تجربهای است از ملاقات با جهانهای درونی دیگران.
در این مجموعه، هر هنرمند نه صرفاً یک نام، بلکه یک سرزمین، یک شیء، یا موجودی است که بخشی از روح، باور یا نیاز پنهانش شکل عینی پیدا کرده. من در این آثار تلاش نکردهام شخصیتها را بازنمایی کنم؛ بلکه جوهرهی خلاقهی هر هنرمند را به هیئت ابزاری، موجودی یا مکانی خیالین مجسم کردهام چیزی که یا معرف اوست، یا اگر در اختیارش قرار بگیرد، مسیر هنریاش را کاملتر میکند.این مجموعه دربارهی هویت خلاقه است؛ دربارهی لحظهای که هنرمند درمییابد برای ادامهی راه، تنها مهارت کافی نیست، بلکه هر هنرمند به جادویی مخصوص خود نیاز دارد: جرئت، ابزار، راهنما، پناه، یا حتی هیولایی که باید رام شود. «۳۰ هنرمند» نه پرترهی آدمها، بلکه پرترهی نیازهایشان است؛و هر اثر، پلیست میان آنچه هستند و آنچه میتوانند باشند.
صداهای ریزی از دور به گوش میرسد.
صدای زنگوله ، اما نه زنگولهای معمولی. صدایی نرم، کشدار و خوابآور.
میگویند در نیمهشبها، در کوچهپسکوچههای محلهها، موجودی ظاهر میشود؛ الهای با ماسکی سبز و عجیب که شکل گلابی دارد، با سه چشم بیدار و دهانی بسیار کوچک.
با هر قدمش زنگولههای کوچکی که دو طرف ماسک آویزاناند، آرام به صدا درمیآیند و هرکس این صدا را بشنود، خیلی سریع به خواب میرود.
شاید همین است که کمتر کسی واقعاً دیده او چه شکلی است یا از کجا میآید، چون همیشه شنونده، قبل از آنکه بتواند چیزی بفهمد، در خواب فرو میرود.
در کتابها نوشتهاند که این اله فقط یک هدف دارد:
نیمهشبها پرسه میزند تا همه را به خوابی آرام بفرستد، و وقتی محله در سکوت کامل فرو رفت، خودش بتواند آفرینش موجوداتش را شروع کند.
او برای خلقکردن به آرامش نیاز دارد ، به لحظهای که هیچ صدا، هیچ حرکت و هیچ ذهن بیداری حواسش را پرت نکند. به همین دلیل اول مطمئن میشود همه خوابند، بعد جهان کوچک خودش را بنا میکند.
این ماسک نمادیست برای همان لحظهی خلوتِ ناب؛ لحظهای که هنرمند میتواند با خیال آسوده به آفرینش برسد. او زنگولهها را به صدا درمیآورد نه برای ترساندن، بلکه برای سکوتی که بعد از آن میآید—سکوتی که هنر در آن متولد میشود.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.